Make your own free website on Tripod.com

SCHOTLANDRIT 2002

 

Toen wij uit Schotland terug kwamen bedacht ik dat ik mijn verhaal maar niet direct op papier moest zetten want anders wordt het een soort proza stuk over de Schotten. Nu ik dus een paar weken gewacht heb ben ik redelijk in staat om een beetje objectief ons relaas te doen van deze onvergetelijk trip. Om niet alles door elkaar te halen zal ik het dag voor dag doen.

Jaarfeest 1998 in de buurt van Deventer trof ik een bebaarde vent die ik nog nooit had gezien maar waarmee je aardig kon lullen over met name Schotland en Whisky. Ja dat was mijn eerste kennismaking met Kees. Jaarvergadering 2001 dezelfde Kees nam tijdens de rondvraag het woord en vroeg waarom de buitenlandrit niet in Schotland gereden kon worden. Hij kreeg gelijk veel bijval en was meteen de klos op dit maar even te organiseren. Tijdens de nieuwjaarsborrel 2002 werden wij al lekker gemaakt met een overzicht van de ritten, de boot en andere leuke zaken met betrekking tot Schotland. Alleen duurde het toen nog een half jaartje voordat wij vertrokken.

De vrijdag van vertrek hadden wij met Henk en Ria afgesproken dat wij flink op tijd in Ijmuiden aan zouden komen want dan kon er eerst nog even lekker een haring gegeten worden die dan direct met wat bier weggespoeld werd. Rustig op een terrasje langs de aanrij route zaten wij te genieten toe de een na de andere MAGNA voorbij kwam en het werd al snel een vrolijke boel. Kennelijk had iedereen veel zin in dit avontuur. Uiteindelijk was iedereen aanwezig en werd en rustig richting boot gestuurd. Wij waren echter niet de enige motorrijders die mee wilde dus op het moment dat wij toegelaten werden deden de andere 150 motorrijders dat ook. Een warboel was het gevolg maar uiteindelijk lukte het iedereen om zijn motor goed vastgesjord te krijgen en konden wij onze hut opzoeken, iets anders aan trekken en richting bar gaan. Lekker drinken en mooi uitzicht en goed eten en gezellig vermaak volgde de rest van de avond.

Zaterdag. De dag van de aankomst waren de meeste van ons al vroeg uit de veren om direct toe te slaan op een heerlijk en overdadig ontbijt. Snel de spullen in gepakt en op de motor vastgemaakt, de sjorbanden verwijderd en onze fietsen beginne langzaam over het Engelse land te rijden. Er waren er niet zoveel die ooit links hadden gereden, laat staan dat men iets van voorrang wist dus het eerste stukie weg met 15 rotondes waren lekker spannend om over te rijden. Onder een stralend blauwe lucht begon de trip naar Schotland. Volgens onze reisleider Kees was deze weg de drukste en snelste verbinding naar Schotland maar daar hebben wij niets van gemerkt. Lekker rustig verkeer zodat wij konden genieten van fraaie vergezichten. Dit beloofde al veel goeds voor de komende week. Na een korte stop op de grens van Engeland en Schotland voerde de weg ons via Edinburgh naar Callender waar de beheerde van de vakantiehuisjes al op ons stond te wachten. Fraaie en redelijk schone huisjes met fatsoenlijke bedden werden verdeeld over de meute. Hierna snel Callender in gereden en voorzichtig werd en drank ingeslagen. In de avond ging bijna iedereen uit eten en in zo’n pub viel het ons al op hoe vriendelijk de mensen daar waren. Moe en voldaan gingen wij tenslotte onder de wol.

Zondag. Ik word wakker door een raar geluid op het dak. Ja jullie begrijpen het al het was dus gigantisch aan het regen. Zonder twijfel vetrokken wij echter toch voor een rit. Na verloop van tijd werd het echter droog en togen wij naar Stirling Castle. Smalle kronkelige weggetjes met een soort kinderkopjesbestrating begeleiden ons omhoog naar de ingang van het kasteel. Motoren geparkeerd, ons ontdaan van te veel kleding, liepen wij richting kassa. Voor de rondleiding moest echter 7,50 pond betaald en worden en dat vonden wij Hollanders toch een beetje erg veel en daarom vertrokken wij naar het Wallace monument. In dit monument wordt het zwaard van Bravehart bewaard maar om dit te zien moest er eerst een zeer steile heuvel beklommen worden en daarna nog een aantal trappen. Volgens mij hebben maar 2 mensen het zwaard in levende lijve gezien, de rest lag voor pampus op een bankje bij te komen. Hierna werd de tocht afgesloten met een rondrit in de mooie omgeving.

Maandag of Dinsdag of Woensdag. Dat krijg je ervan als je dingen later wild opschrijven dan ben je de dagen een beetje kwijt Wederom in de ochtend uren regende het aardig maar onze weg ging door het Queen Elizabeth forrest met vreselijk mooie wegen. Het ging hier dus echt heuveltje op en af. Ongeveer zoals in een achtbaan maar dan iets langzamer. De weg vervolgend kwamen wij een stuk hoger te zitten. De rit naar de top met heerlijke haarspeld bochten vergde wel wat stuurmanskunst maar omdat er bijna geen tegenliggers waren ging het lekker omhoog. Af en toe een stop voor een bakkie oploskoffie en snel weer verder naar o.a. een zalmkwekerij alwaar door Frans en huisgenoten een flinke zalmforel werd aangeschaft van 4,5kg. In de avonduren werd deze vis dan ook lekker genuttigd.

Dinsdag of Woensdag of Maandag. Maar in ieder geval is deze dag gebruikt voor een bezoek aan Edinburgh. De motoren werden netjes in de parkeergarage gestald en Kees bracht ons naar het vertrekpunt namelijk het hardrock café. Afgesproken dat wij met de groep daar in de avond ook zouden eten en toen werd er vertrokken voor een rondreis door de stad in een opendubbeldekker. Deze trip bracht ons langs alle mooie punten in deze stad maar de top attractie was wel het moment dat de bus langs de parkeergarage reed waarin onze motoren stonden. De lunch werd genuttigd bij MacDonalds of zo’n soort tent. De middag werd gebruikt om even te winkelen en hier en daar een beetje rond te kijken.

Woensdag of Dinsdag of Maandag.De route die Kees deze dag had uitgezet werd het land van Rob Roy genoemd. Dit is in Schotland een legendarisch figuur maar ook de rit was dat. De ene waterval na de andere de ene stroomversnelling na de andere en dan het hoogte punt was het binnen rijden van een stuk natuur die zijn weerga niet kent. De aanvoerweg begon simpel maar dan een bochtje naar links en in de 1e versnelling reden wij omhoog de bergen in. Schitterend was hier het uitzicht gevaarlijk maar o zo vertederend die lammetjes. Omdat men daar dus weinig hekken kent staken deze beestjes vaak plotseling de weg over tussen de motoren door. Hier werd men overvallen door de kracht die deze natuur uitstraalt. Hier besef je pas hoe klein de mens is en hier wilde ik nog een keer naar toe. De rit terug werd nadat we nog een heel mooi binnenweggetje hadden gepikt afgesloten met een af reageer stukkie. Wat is het toch lekker om op de Magna af en toe eens lekker gas te kunnen geven en mooi de bochtjes pakken terwijl je een beetje buiten de motor gaat hangen. Lekker gassen was dat.

Donderdag of Woensdag of Dinsdag Ik heb mijn zin wij gaan nogmaals naar de mooiste plek van Schotland die ik tot nu toe heb gezien. Een stralende zon begeleidde ons weer de berg op en nadat wij de motoren ergens hadden geparkeerd werd en gewandeld en geklommen om nog meer van de natuur te genieten. Langs een waterval omhoog geklommen. Dit was een steil stuk waarbij ik echt op handen en voeten en mij vasthouden aan en aantal pollen omhoog moest worstelen. Bijna boven aan een helemaal buiten adem hoor ik iemand vragen of het nog lang duurde voordat ik boven kwam. De andere kant van e waterval was dus op een simpele manier te beklimmen. Het water uit de waterval was goed drinkbaar. Op een rots boven de waterval  schonk ik een kop meegenomen koffie in en genoot van alles om mij heen.

 Na een aantal uren genoten te hebben werd er weer vertrokken voor een trip nar een volgend hoogte punt. Met recht werd dit het hoogste punt want wij reden tot vlak bij de sneeuw en maakte een stop op zomaar een parkeer plaatsje waar wij werden begroet door een echte

Doedelzakspeler. Volgens mij was het vals wat er uit kwam maar volgens andere was dit een Schotse melodie. De waarheid…….. geen idee. De avonduren werd gevuld met een gezamenlijke bijeenkomst in 1 huisje waarbij onze Kees in de bloemetjes (lees Whisky) werd gezet.

Vrijdag. De plannen voor vandaag vastgelegd. Iedereen kon gaan en staan waar hij wilde. Wij kozen voor Glasgow. Weer een mooie stad met weer vriendelijke mensen maar ook met vreselijk dure winkels en een mega regenbui toen wij weer huiswaarts keerden. Ons laatste avondmaal werd genuttigd in een nabij gelegen restaurantje en voor het eerst van mijn leven maar ook voor het laatst heb ik het landelijk gerecht haggi’s gegeten. Ik weet niet of dit goed geschreven is maar zo smaakte het wel. Terwijl ik dit bestelde begonnen de andere aanwezige Schotten zicht te mengen in ons gesprek over dit eten en volgens hen moet je heerst proeven en dan pas vragen wat er in zit. Ja dat heb ik dus maar gedaan. Hersenen, slokdarm, hart, longen dit gemalen tot een soort gehakt, langdurige gekookt en dat moet je dus lekker vinden!!!!

Zaterdag.Zondag De dag van vertrek met dezelfde route als de heen reis dus die heb ik al beschreven. Alleen het megafeest aan boord op de terugvaart moet nog wel genoemd worden. Gedanst tot in de kleine uurtjes. Een strip partij van onze Danny (bijna alles) en het al om 04.00 uur sluiten van de disco waren hier de toppers. Om 05.30 uur nog even de zonsopgang meegemaakt waarna de boot al bijna afmeerde in IJmuiden. Nadat wij al kussend en handen schuddend afscheid hadden genomen werd de thuisreis weer aanvaard.

 

Algemeen. Het kan door de leeftijd komen maar het kan ook aan de grote hoeveelheid indrukken liggen maar ik denk dat ik een aantal dagen wel door elkaar heb geschud. Dit geeft niets want de pret is er niet minder om geweest. Een aantal zaken wil ik nog wel noemen.

Schotten zijn vriendelijke, gastvrije, nieuwsgierige mensen (dit laatste is positief.) Schotland vind ik vrij prijzig. Schotland is het mooiste land van de wereld. Schotland heeft de lekkerste Whisky. Kees bedankt voor al deze indrukken.

 

Hagi

 

© Magnafreak 2002